สนามเด็กเล่นของฉัน

ช่วงปีที่ผ่านมานี้มีเรื่องราวที่ไม่ค่อยดีเกิดขึ้นมากมาย โลกเราร้อนขึ้นทั้งสภาพอากาศและสภาพจิตใจคนเรา เดี๋ยวนี้อากาศก็ไม่ค่อยมาตรงตามฤดูกาลที่แท้จริงของมัน หน้าฝนอาจกลายเป็นหน้าหนาว หน้าร้อนกลายเป็นหน้าฝน ธรรมชาติเริ่มที่จะลงโทษเราแรงขึ้นทั้งพายุที่มีความรุนแรงมากขึ้นกว่าเก่า หรืออาจจะเป็นอากาศที่ร้อนแสนร้อน จนบางทีแค่เราเดินออกไปเจอแสงแดดที่ร้อนมากๆก็อาจถึงตายได้

และสองสามวันที่ผ่านมานี้ดูข่าวทั้งโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์มีแต่ข่าว สาวฉุนสาดมาม่าใส่กัน,นักเรียนนายร้อยเมาอาละวาดผับพัง,เด็กม.4ปิดห้องเรียนตบรุ่นน้องหวิดดับและที่ดูจะโหดร้ายทารุณผิดมนุษย์ก็คงหนีไม่พ้นข่าวรุ่นพี่รับน้องสยองขวัญเป็นแน่

ผมดูข่าวนี้ช่วงแรกๆก็รู้สึกเฉยๆเพราะคิดว่ามันคงไม่ต่างกับการรับน้องที่เคยเป็นข่าวอยู่ทุกๆปี แต่พอได้รับรู้เรื่องราวมากขึ้นก็รู้สึกว่ามันโหดร้ายกันเกินไปสำหรับการรับน้อง รุ่นพี่พารุ่นน้องร่วมสี่สิบคนไปรับน้องกันที่ต่างจังหวัด ดื่มสุรากันจนเมามาย พอเมาก็ให้รุ่นน้องทำอะไรพิเรนๆ เช่นให้ทำตอปิโดบก รุ่นน้องขึ้นไปบนต้นมะพร้าวเอาแขนไขว้หลังไว้ขาชิดติดกันแล้วพุ่งตัวลงมาโดยห้ามเอามือออกมารองรับไว้ สำหรับเหตุการณ์นี้มีน้องต้องสังเวยอาการเป็นตายเท่ากันหนึ่งคน แค่นั้นยังไม่พอครับ เอาส้อมไปเผาไฟจนแดงแล้วเอามาทาบตัวรุ่นน้องจนไหม้เป็นรอยช้อนส้อมเลย หรือเอาเหล็กย่างปลาเผาไฟแล้วเอาไปทาบก้นรุ่นน้องจนไหม้เป็นรอยตะแกง และที่สุดๆคือให้รุ่นน้องนอนกลิ้งบนทรายที่เพิ่งจะฝังกลบกองไฟ พอรุ่นน้องรู้สึกร้อนก็ให้ลุกแล้ววิ่งลงทะเล มีเด็กคนหนึ่งครับที่โดนเล่าว่า พอวิ่งลงน้ำปุ๊บก็ร้องลั่นเลย วิ่งขึ้นมาจากผิวที่แดงๆกลายเป็นสีขาวทันที แค่คิดก็สยองแล้วครับ ไม่น่าเชื่อว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นเลยครับ

สังคมเราเป็นอะไรกันไปหมด ผมว่าถ้าคนเราใจเย็นๆ หัดพูดจากันดีๆ ทำใจตัวเองให้เย็นกว่านี้ แล้วก็ช่วยกันดูแลเรื่องสิ่งแวดล้อมรอบตัวด้วยแล้วทุกๆอย่างก็จะดีขึ้นครับ และที่ผมอยากจะเห็นที่สุดในตอนนี้ก็คงหนีไม่พ้น "สภาวะโลกเย็น"