สนามเด็กเล่นของฉัน

สายๆของวันเสาร์ในเดือนกันยายน เจนจิราเพิ่งตื่นจากความหลับไหลจากเมื่อคืน ตอนนี้เธอยังไม่หายมึนหัวจากฤทธิ์ของแอลกอฮอร์ดี ทีวีที่เธอเปิดทิ้งไว้ก่อนนอนเมื่อคืนกำลังเสนอข่าวคนร้ายบ้ากามข่มขืนลูกสาวตัวเอง สังคมสมัยนี้มีแต่พวกโรคจิตบ้ากาม เธอสบถกับตัวเอง

หนึ่งชั่วโมงต่อมาเธออาบน้ำแต่งตัวในชุดเก่งของเธอ เสื้อสายเดี่ยวสีดำกับกางเกงยีนสั้นๆอีกตัว เพียงแค่เธอเดินออกจากบ้านและเดินไปยังป้ายรถเมล์หน้าปากซอย วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนข้างทางก็มองเธอกันเป็นแถวแต่ละสายตาล้วนแต่เพ่งเล็งไปที่กางเกงของเธอ โรคจิต เจนจิราด่าออกไปพร้อมเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม

ขณะที่เธอยืนรอรถอยู่นั้นพลันสายตาก็เห็นลุงแก่คนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่จ้องมองส่วนนั้นของเธอตาไม่กระพริบ โรคจิต เธอบ่นเบาๆพร้อมรีบหันหลังให้ทันที รถเมล์สีส้มแล่นมาจอดที่บริเวณที่เธอยืนอยู่ เธอไม่รีรอที่จะก้าวขึ้นรถ ไปสยาม เธอพูดกับกระเป๋ารถเมล์พร้อมกับส่งเงินให้ โปงสวยดีนี่พี่ กระเป๋ารถเมล์พูดก่อนที่จะเดินไปด้านหลังรถ

วันนี้รถเมล์คนแน่นพอสมควร ขณะที่เธอกำลังโหนอยู่นั้นเธอเห็นเด็กสาวนักศึกษาคนหนึ่งกำลังโดนผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังเอาเป้ากางเกงถูกับก้นเธอคนนั้นอยู่ เด็กสาวคงรู้ตัวเดินหนีทันที ไอ้โรคจิต รถเมล์จอดที่หน้าโรงหนังลิโดเธอก้าวลงจากรถทันที

เจนจิราเดินเข้าไปร้านหนังสือแห่งหนึ่ง หนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวคนร้ายขโมยร้ายหื่นฉกกางเกงในสาวรุ่นนับร้อยตัว เฮ้อสังคมนี้ทำไมมีแต่คนโรคจิต ตรงกันข้ามเธอนั้นเด็กหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังจ้องมองที่เป้าของเธออยู่ หน้าตาก็ดียังโรคจิต 

สยามยามบ่ายคนเยอะมากมาย เธอเดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ ในมือของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยถุงจากร้านค้า อากาศร้อนเต็มที เธอเลยเดินเข้าไปหลบในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเปิดประตูยังไม่วายเห็นสายตาของพนักงานจ้องมองที่เป้ากางเกงของเธอ ทำไมวันนี้ฉันต้องเจอแต่พวกโรคจิตด้วยเนี่ย เธอนั่งดื่มกาแฟจนหมดแก้วก็เดินออกจากร้านไป

เธอเดินเข้าห้องน้ำปิดประตูล็อกกลอน ระหว่างที่เธอกำลังจะรูดซิบกางเกงลงนั้น ตายห่านี่ฉันลืมรูดซิบกางเกงหรอเนี่ย เธอสบถออกมา กางเกงในสีแดงผ้ามันวาวโชว์เด่นเป็นสง่าทีเดียว สุดท้ายก็โรคจิต(คิดไปเอง)