สนามเด็กเล่นของฉัน

วัตถุนิยมเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับคนไทย เป็นกันมาตั้งแต่สมัยปู่ยาตายาย ผมเคยเรียนวิชาพุทธศาสนาคุณครูสอนว่าพระพุทธเจ้าไม่ให้ยึดติดกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายไม่ให้หลงงมงาย แต่ให้ประพฤติตนเป็นคนดี แต่เมื่อผมจำความได้ก็โดนพ่อจับเอาพระคล้องคอมาตลอดจนเดี๋ยวนี้ถ้าไม่มีติดอยู่ที่คอมันจะรู้สึกขาดอะไรปสักอย่าง

ยิ่งในช่วงที่ผ่านมาจตุคามรามเทพนี่แรงจริงๆ ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ คนแก่ ผู้หญิง ผู้ชายใส่กันหมด จนบางทีผมก็รู้สึกเหมือนเป็นคนที่เชยซะจริงๆ ไม่มีคล้องคอมั่ง มีอยู่วันนึงผมเจอเด็กฮิบฮอปครับ เสื้อยืดตัวโต กางเกงตัวใหญ่ๆหลุดตูดหน่อย ใส่หมวกเป๋ข้างมองยังไงก็ฮิบฮอปชัดๆ แต่ที่สะดุดตาที่สุดคงเป็นสร้อยคอที่คล้องอยู่ครับ โซ่เส้นใหญ่ๆแต่พอเดินเข้ามาระยะประชิดสังเกตุดีๆ ห้อยจตุคามซะงั้น ฮิบฮอปก็เอากับเขาด้วยเหมือนกัน คงป้องกันเวลาเต้นบีบอยเวลาผิดพลาดทางเทคนิคจะได้ไม่เจ็บตัว อันนี้เป็นความคิดเห็นของผมเองนะ อิอิ

แต่ที่มาแรงช่วงนี้เดินไปไหนก็เห็นเด็กวัยรุ่นห้อยคอกันเพียบ ยิ่งเวลาที่ผมเดินสยามนี่หลายคนเลยครับที่ผมเห็นนะ ดูท่าทางจะคลังไม่เบา เพราะขนาดแล้วไม่ได้เล็กไปกว่าจตุคามสักเท่าไหร่ และผมแทบตกใจเมื่อรู้ว่าวัยรุ่นหัวแดงต่างประเทศก็บูชากับเขาด้วยไง จนผมยังอยากจะมีไว้บูชาสักองค์ จะได้ไม่ตกยุค สงสัยเห็นทีผมจะต้องเช่าหลวงพ่อไอพอด ที่วัดไอสตูดิโอบ้างแล้วล่ะ