สนามเด็กเล่นของฉัน

เมื่อตอนสมัยที่ผมอยู่มัธยม ก็จะมี วีรกรรมเด็ดๆที่คิดแล้วอดขำไม่ได้ เรื่องก็มีอยู่ว่า ถ้าคาบเรียนไหนว่างพวกผมก็จะชอบเข้าไปนั่งเล่นในห้องเรียนวิทยาศาสตร์กัน เพราะว่าห้องมันจะทึบๆเป็นห้องแอร์ด้วยอากาศเย็นสบายดี คนข้างนอกก็จะมองไม่เห็นเราเพราะว่าประตูมันเป็นกระจกแบบที่คนข้างในมองออกไปเห็นคนข้างนอกแต่คนข้างนอกจะไม่เห็นคนข้างในอีกอย่างในห้องมันก็มืดด้วยไง ไอ้มาร์คเพื่อนผมมันก็เลยคิดพิเรนๆ มันไปนั่งตรงประตูแล้วก็เคาะให้มีเสียงดังๆ คนข้างนอกก็จะมามองโดยเอาหน้าแนบที่ประตูกัน

ทันใดนั้นไอ้มาร์คที่แอบอยู่ก็โผล่หน้าไปหลอกผีทันที น้องๆผู้หญิงก็ตกใจร้องวี๊ด ว๊ายกันใหญ่เป็นที่สนุกสนานของเพื่อนๆในกลุ่ม แล้วก็มีอยู่วันหนึ่งฝนตกอาจารย์ก็ยังไม่ยอมมาสอนซะที พวกผมก็เลยเข้าไปนั่งเล่นกะว่าจะหลอกผีน้องๆกันอีก แต่วันนั้นดูทุกอย่างไม่ค่อยเป็นใจหาเหยื่อยากมากที่จะเดินผ่านมา นั่งกันอยู่ได้สักพักก็มีคนเดินมาพวกผมก็เตรียมหลอกผีกันโดยทันที ไอ้มาร์คก็เคาะประตูเหมือนเดิม เป็นไปตามคาดครับ เหยื่อเริ่มสนใจเอาหน้ามาแนบที่ประตูทันที พวกผมเห็นหน้าเหยื่อเต็มๆครับ ว่าเป็นอาจารย์ที่ทุกคนในโรงเรียนเกรงขามกันมาก เพราะแกดุมากกกกก แต่ไม่ทันแล้วล่ะครับ ไอ้มาร์คเห็นเหยื่อเอาหน้ามาแนบที่ประตู มันก็โผล่หน้าขึ้นไปหลอกผีอาจารย์ทันที แบร่!!! อาจารย์แกก็ตกใจนะครับสะดุ้งถอยหลังไปเหมือนกัน

เอาเป็นว่าพวกเราหรอกผีอาจารย์กันสำเร็จ แต่ก็โดนอาจารย์ไล่ผีกันไปคนละห้าที แสบก้นไปหมด เจ็บไม่ว่าแต่มันน่าอับอาย เพราะมีน้องๆมารอเรียนกันที่ห้องนั้นยืนดูกันอีกเพียบ